[Ro talk]
ใช่ว่าผมจะไม่รู้ว่าคิลมันคิดยังไงกับควมสัมพันธ์แบบนี้ของเราสองคน ไม่ใช่มันคนเดียวที่อึดอัด ผมเองก็อึดอัดไม่แพ้กัน ถ้าทำได้นะผมอยากจะตะโกนบอกให้รู้กันทั่วเลยว่า คิล คือคนที่ผมรัก แต่จะทำยังไงได้ในมื่อคำว่าจักรพรรดิมันค้ำคอผมอยู่ อีกอย่างคือ....
ห้วงความคิดผมชะงักอยู่แค่นั้นเมื่อผมสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรง คิลที่ประสาทสัมผัสไวกว่าผมปามีดใส่ตรงพุ่มไม้ซักที่ก่อนที่จะถูกบางอย่างโจมตีจนเสียหลักตกจากหลังมังกร ผมไม่หยุดคิดอะไรทั้งนั้นพุ่งตัวตามลงไปคว้าแขนคิลไว้ได้แต่ก็อยู่ในสภาพห้อยต่องแต่งกับสายบังเหียน
...โธ่เว้ย ทำไงดีว่ะ... ผมคิดอย่างร้อนรน ถึงจิตสังหารนั่นจะหายไปแล้วก็เถอะแต่มันอาจจะกลับมาอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ยิ่งอยู่ในสภาพนี้อีกด้วย
“จะคิดอะไรนักหนา ก็แค่ปล่อยมือชั้นซะ” เสียงคิลโพล่งขึ้นมา
“พะ...พูดอะไรบ้าๆ...ชั้นไม่ทำหรอกน่า.......จริงสินายใช้ตัวชั้นแทนเชือกปีนขึ้นไป จากนั้นก็ค่อยช่วยดึงชั้นขึ้นไปทีหลัง เป็ฯไงดีไหม”
“ไม่ไหวหรอก ชั้นโดนเต็มๆเลยที่ท้อง ปีนขึ้นไปไม่ไหวหรอก นายปล่อยให้ชั้นตกลงไปเถอะ อย่างน้อยนายก็รอดชีวิตนะ...”
“หยุดพูดบ้าๆได้แล้ว มันต้องมีทางซักทางเซ่” ผมตะคอกใส่คิลด้วยอารมณ์โกรธ โกรธที่มันคิดจะมาตายเพื่อให้ผมรอด
ตอนนี้ผมพูดอะไรไม่ออกสมองมันตื้อไปหมด ส่วนคิลก็เอาแต่ก้มหน้านิ่งเงียบ
“ชาเบรียน” คิลพูดขึ้นมาเบาๆท่ามกลางความเงียบ ใจผมหายวาบ...ทำไมนายเรียกชั้นอย่างนั้นล่ะคิล...
“อย่าลืมสิว่านายเป็นใคร นายเป็นถึงจักรพรรดินะ นายยังมีชาติ บ้านเมือง และประชาชนที่ต้องดูแลปกครอง มีคนอีกนับล้านรอคอยการกลับไปของนาย นายจะมาตายตรงนี้ไม่ได้”
“แล้วนายล่ะคิล” ผมพูดเสียงแหบแห้งอย่างคนหมดแรง
“ไม่ต้องห่วงชั้นหรอก ชั้นมันก็แค่นักฆ่าต๊อกต๋อย ไม่มีหัวคิด แถมยังบาปหนา ฆ่าคนไว้เยอะ ไม่มีใครมาร้องไห้ให้ชั้นหรอกเชื่อสิ” คิลเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ผมทั้งขอบตาแดงก่ำ
...ไม่ต้องห่วง ทั้งๆที่นายทำหน้าแบบนั้นเนี่ยนะ...
“นายอย่าบังคับชั้นนักได้ไหม”
“แล้วจะให้ทำยังไงเล่า!!!” คิลเริ่มขึ้นเสียงใส่ผม “นายไม่ได้เป็นเหมือนชั้นนะ นายเป็นจักรพรรดิ นายเป็นกษัตริย์ นายเป็นผู้นำของคนทั้งประเทศ ส่วนชั้น....มันก็แค่....คนธรรมดา”
ปลายเสียงนั้นมันถอดเบาลงอย่างน่าใจหาย น้ำตาของผมหยดลงบนแก้มนวลของคิลไหลลงไปผสมกับน้ำตาของเจ้าตัว
“ถ้าแกไม่ปล่อย ชั้นจะทำให้แกปล่อยเอง” ไม่ทันขาดคำคิลก็ใช้มือข้างที่ว่างหยิบมีดขึ้นขึ้นแทงใส่มือผม
ผมรู้สึกเจ็บจนชาไปหมด แต่ก็ยังพยายามกุมมือคิลเอาไว้ ดวงตาสีม่วงแดงช้ำเงยขึ้นมาสบดวงตาผม หยาดน้ำยังไหลลงเป็นสาย
“ทำไม ทำไมไม่ปล่อยล่ะ!!!!!! ปล่อยมือเซ่ไอ้บ้าาาาาาาาาาาา” คิลร้องฟูมฟายแล้วเริ่มทุบใส่แขนผม
ผมปล่อยให้คิลอาละวาดอยู่นานจนเขาเริ่มสงบ ตอนนี้คิลหยุดทุบแขนผมแล้วมีเพียงแต่เสียงสะอื้นที่ลอยขึ้นมาตามลมให้ได้ยินเป็นระยะๆ
ในที่สุดผมก็ตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ “ให้ตายเถอะคิล ชั้นไม่ไหวแล้ว” ผมพูดขึ้นหลังจากเงียบมานาน
“.................” คิลเงยหน้าจ้องผมทั้งน้ำตา
“เป็นเพราะนายไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีดันมาแทงใส่ชั้น”
“.................” คิลเริ่มสะอื้นอีกครั้ง
“ไม่งั้นก็ยังยืดเวลาไปได้อีกหน่อยแล้วแท้ๆ”
“นี่...”
“ถ้าจะรอด เราก็ต้องรอดไปด้วยกัน”
“หมะ...มันหมายความว่าไง”
“แต่ถ้าจะตาย....”
“นายคิดอะไรอยู่ อย่านะ” ดวงตาสีม่วงนั่นเบิกโพร่งขึ้น
“เราก็ต้องตายไปด้วยกัน”
“อย่าน้าาาาาาาาาาาา”
ผมไม่ฟังเสียงคิลปล่อยมือที่จับสายบังเหียนไว้ แล้วให้ตัวผมกับคิลร่วงลงไปตามกระแสลม
