[Kalo talk]

 

ผมไม่อยากยอมรับเลยว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกประสาทเสียมากขนาดนี้ เมื อวานผมถึงทำอะไรที่มันทุเรศไปตั้งหลายอย่างต่อหน้าเพื่อนทั้งสองของผม

 

ตอนนี้ผมกำลังขี่มังกรข้ามผ่านชายแดนไปยังเดมอสโดยมีไอ้คิล(ที่ขี่มังกรไม่เป็น)นั่งซ้อนอยู่ ส่วนโร เนื่องจากว่ามังกรหนึ่งตัวนั่งได้แค่ 2 คนเท่านั้นมันเลยได้ขี่มังกรอีกตัวคนเดียว

 

ในระหว่างที่นั่งอยู่บนหลังมังกรพวกเราไม่ได้พูดอะไรกันเลย เพราะถึงพูดไปก็ฟังกันไม่รู้เรื่องหรอกลมมันแรงมาก แต่ละคนจึงตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

 

ไอ้โร ผมไม่รู้ว่ามันคิดเรื่องอะไรอยู่แต่คงจะเป็นเรื่องที่หนักพอดูเพราะว่ามันขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลา ผมไม่ได้เจอมันมาตั้ง 5 ปีแล้ว มันเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงเยอะที่สุดในบรรดาเพื่อนทั้งหมด

 

ใครจะรู้ล่ะว่ามันเป็นทึกเจ้าชายรัชทายาทแห่งทริสทอร์ แล้วใครจะรู้ล่ะว่าเจ้าชายโรแห่งทริสทอร์กับเจ้าชายชาเบรียนแห่งเวนอลคือคนๆเดียวกัน

 

ผมไม่ค่อยเข้าใจเรื่องของมันนัก รู้แต่ว่าจักรพรรดิวิลเลี่ยมที่ 3 แห่งเวนอล(พ่อของโร) ไปสัญญาอะไรซักอย่างกับทริสทอร์ไว้จึงต้องยกลูกชายให้ทางทริสทอร์ แถมยังไปสัญญาอีกว่าจะยกลูกสาวให้เป็นภรรยาของคิงริชาร์ดพุงพลุ้ยแห่งแอเรียส พอคิงริชาร์ดมาสู่ขอแม่จักรพรรดินีวิเวียนสุดสวยโดยเอาสัญญามาอ้าง แม่สาวน้อยจึงจำต้องยอมทำให้เวนอลขาดผู้นำ

 

ทางแอเรียสก็คิดจะฮุบเวนอลไว้ ทริสทอร์ยอมไม่ได้ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นแอเรียสจะกลายเป็นประเทศใหญ่หนึ่งเดียวของเอเดน ทริสทอร์เลยให้โรกลับคืนสู่ฐานะเดิมและขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งเวนอล โดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือโรจะต้องยกลูกชายคนแรกให้เป็นเจ้าชายรัชทายาทแห่งทริสทอร์

 

อันที่จริงผมควรจะเรียกมันว่าจักรพรรดิชาเบรียนที่ 1 แต่มันรู้สึกกระดากปากอย่างไรบอกไม่ถูก ซึ่งคิลกับเฟรินก็เห็นด้วยกับผม ตอนนี้เลยมีอยู่แค่ 3 คนเท่านั้นที่ยังเรียกไอ้โรว่าโรอยู่

 

ส่วนไอ้คนที่มันนั่งซ้อนผมอยู่นี่ไม่ต้องเดาให้ยากเลย มันต้องนึกเสียดายอยู่แน่ๆ ที่ไม่ได้นั่งซ้อนไอ้โร นี่ผมบอกหรือยังครับว่าโรกับคิลมันมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาต่อกัน ไม่ใช่แค่ความเป็นเพื่อนแต่มันคล้ายกับความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเฟริน

 

ส่วนเรื่องที่ผมรู้ได้ยังไงและเมื่อไหร่นั้น ก็ตั้งแต่ตอนเรียนอยู่ปี 3 ที่เอดินเบิร์กนั่นแหล่ะครับ วันนั้นผมพึ่งกลับจากประชุมแล้วก็ไปบังเอิญเห็นเข้าเต็มสองลูกตา ไอ้โรกับไอ้คิลมันจูบกัน ถึงจะดึกพอสมควรแล้วก็เถอะ แต่สถานที่ๆพวกมันทำกันน่ะโจ่งแจ้งเอามากๆ ตอนนั้นผมคิดว่ามันอาจจะเป็นมุมอับทางสายตา ก้เลยลืมๆมันไปซะ

 

อีกครั้งนึงเป็นวันหยุดแถมยังเป็นช่วงเวลากลางวัน ผมได้ยินเสียงแปลกๆดังขึ้นจากห้องไอ้โรก็เลยเปิดประตูผัวะเข้าไป คราวนี้ล่ะครับไม่ใช่มุมอับทางสายตาอีกแน่...ภาพที่ไอ้ขอทานมันคร่อมไอ้คิลที่
นอนเปลือยท่อนล่างอยู่บนเตียง มันฉายชัดอยู่ในดวงตาผม ไอ้โรมันหันมามองด้วยสายตาเย็นชา + ความไม่พอใจ

 

“หัดเคาะประตูซะมั่งสิ” 

 

ตอนนั้นผมนึกเถียงอยู่ในใจ...แกก็หัดล๊อคประตูซะมั่งสิว่ะ...

 

แล้วโรมันก็ลุกขึ้นมาใส่กางเกงให้เรียบร้อย เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนไอ้คิลตั้งแต่มันเห็ฯหน้าผมมันก็เอาแต่มุดอยู่ใต้ผ้าห่มไม่ยอมโผล่หน้าออกมาเลย

 

“แกทำชั้นหมดอารมณ์” 

 

“เอ่อ!” ผมตอบได้แค่นั้น เพราะอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก

 

“ช่างเถอะ แต่แกห้ามเอาไปบอกใครนะโว้ย แม้แต่ไอ้เฟริน” 

 

“อืม ตกลง” ...แหงล่ะ เพราะผมก็ไม่คิดจะบอกอยู่แล้ว

 

“ดี งั้นแกก็ออกไปได้แล้ว ชั้นจะทำต่อ” ขอทานหนุ่มพูดออกมาหน้าตาเฉย มีเสียงไอ้คิลประท้วงอู้อี้ดังมาจากใต้ผ้มห่มว่า

 

“แกยังจะทำอีกเหรอว่ะ” 

 

ตามสบายว่า” ผมรีบเดินออกมา อดนึกตกใจไม่ได้...เพื่อนตรูเป็นอย่างนี้ไปซะแล้ว

 

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครจับเรื่องนี้ได้อีก เพราะมันสองคนระวังตัวกันมากขึ้น ดังนั้นตอนนี้คนที่รู้เรื่องนี้นอกจากมันสองคนแล้วก็มีแค่ผมคนเดียว

 

โรไม่เคยมาพูดเรื่องนี้กับผมเลย แต่สำหรับไอ้คิล ผมได้กลายมาเป็นที่ปรึกษาด้านความรักให้มันอย่างจำยอม

 

ปัญหาใหญ่ของมันที่มักจะเอามาเล่าให้ผมก็คือ มันรักไอ้โรเข้าแล้วแต่มันดันไม่รู้ว่าโรคิดยังไงกับมันแน่ และนี่ก็ยังเป็นปัญหาที่อีรุงตุงนังมาจนถึงบัดนี้ ผมไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือมากนัก เพราะถือว่าเรื่องแบบนี้ต้องให้คนท เกี่ยวข้องเท่านนั้นจัดการ

 

ส่วนใหญ่ผมก็ทำเพียงแค่ปลอบและให้กำลังใจคิลมัน หรือไม่ก็นั่งฟังมันรำพึงรำพันโดยไม่พูดอะไรเลย

 

คิดๆไปก็น่าขำดีเหมือนกัน นักฆ่าหนุ่มพรสวรรค์แห่งตระกูลฟิลมัสต้องมานั่งกลุ้มใจอยู่กับปํญหาเรื่องความรัก ที่ไม่ใช่แค่รักธรรมดา

 

การเดินทางโดยขี่มังกรมานั้นเร็วกว่ามาก ใช้เวลาแค่เพียง 3 วันก็ถึงเดมอสแล้วอย่างง่ายดาย...มันน่าแปลกตรงที่ว่าไม่มีอุปสรรคอะไรเลย มันง่ายเกินไป...บางทีผมอาจจะคิดมากไปเอง ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น